Frank Vandepitte schreef onlangs een prachtig essay voor Otheo Magazine (de uitgever van Kerk en Leven) over het thema, je kan het hier nalezen.

Wat doen met kerken? Die vraag klinkt steeds luider, gezien het slinkende aantal gelovigen. Kerkenbeleidsplannen leiden soms tot andere bestemmingen, soms geslaagd, soms ook niet. In die context past een reflectie over stilte, verbondenheid en de diepe betekenis van vergeten plekken.

Onlangs vond in onze kerk een inspirerende lezing plaats door  architect Frank Vandepitte over wat ons overstijgt en toch raakt, over hoe oude ruimtes opnieuw een plek van ontvankelijkheid en ontmoeting kunnen worden.

In een wereld vol haast en meningen zijn er plekken die niét roepen, maar luisteren, ruimtes die niet meten, maar dragen. Over stilte als antwoord, en licht dat binnenvalt door de barst, een verhaal dat niet alleen over stenen gaat, maar over onszelf, waar verbondenheid voorafgaat aan keuze.

Na de lezing volgde een rondetafelgesprek, waarbij verschillende invalshoeken over/rond nieuwe bestemmingen van kerken aan bod kwamen. Namen hieraan deel (vlnr):

• Bart Vercauteren, verantwoordelijk voor de kerkfabrieken van het bisdom Brugge,
• Jan Tyvaert van Driearchitecten, die hun kantoor hebben ingericht in de voormalige Sint-Jozefskerk te Roeselare
• Bart Naeyaert, gedeputeerde van de provincie West-Vlaanderen en o.m bevoegd voor erediensten,
• Moderator: Liselotte Anckaert, redactrice Kerk en Leven en Otheo Magazine
• Joost Bourlon, mede-oprichter Het Kunstuur met vestiging in de voormalige Sint-Amandskerk
• Frank Vandepitte

Wannes Vandewiele zorgde voor het muzikaal intermezzo